dichter zonder stad

Mijn linker past niet bij mijn rechtersok nooit een paar dat klopt mijn moed is ook steevast een maat of wat te klein Ik loop altijd achter op de klok Daar zou een app voor moeten zijn

ze zeggen dat je hier nog woont soms meen ik je te zien in een voorbijganger lach bijna naar een schaduw in een stad vol van jouw afwezigheid

ijzer rinkelt met tegenzin zweet nog vers van gisteren ergens veegt iemand al fluorescerend licht snijdt door hoofdpijn heen moet nog beginnen schouders onder de bar buiten valt de stad in slaap

De trap kraakt niet, maar weet dat je kwam. De spiegel beslaat je naam zonder klank. Soms is iets dat er niet isHet grootste dat bestaat

     Er sluipt          kussen     voetend           een kat       door dit gedicht als een       schaduw die de bedoelde        betekenis ontwricht              wit wordt    bezet met pootafdrukken  geruisloos streelt hij langs   regels zwiept met zijn staart                             letetrs door elkaar komma,s                      verschuiven hij strekt zich uit in de eennalaatste regelen verdwijnt tenslotte onverklaard

Gedesoriënteerd dwaal ik tussen rekken wat begon als simpel winkelen werd een warrig labyrinth waaruit ik nooit meer zal vertrekken van kinderkleding naar damesmode en dan ineens weer ondergoed in een door Escher ontworpen trappenhuis loop ik soms mezelf tegemoetpaspoppen staren met lege ogennaar hoe ik vastloop in een hoekIk weet niet eens waarom ik…

Op de trap van de Sterrenwacht ligt een astronomie-student met oortjes in haar ogen gericht op de wolken die voorbijschuiven. melkwegstelsels verwijderen zich van ons, alles beweegt van alles vandaan. Naast haar valt een pagina uit een schrift, een berekening, half voltooid.Een merel landt, bekijkt het papier kritisch, besluit dat wiskunde niet eetbaar is en…

Een meisje met felgroen en roze veters telt de kringels op een varenstengel. Haar prevelende lippen geluidloos in de tropische kas. Haar vingers volgen patronen, terwijl haar vader verderop de Latijnse namen van vleesetende planten fotografeert. Een botanicus met verfvlekken op zijn labjas knikt haar toe, medeplichtig in deze stille fascinatie voor spiralen die niemand…

In de kelder tussen oude boeken ontmoeten twee vreemden elkaar reikend naar dezelfde vergeten dichter. Hun vingers raken, een seconde maar. Zij lacht, hij bloost, de verkoper kijkt weg. Buiten regent de Breestraat nat.Ze nemen elk een ander boek, dragen elkaars geur mee naar huis, een verhaal dat nooit geschreven werd.

het leven is soms als dwalen door een oude stadde mooiste plekken vind je niet op de kaart, en de meest waardevolle routes zijn zelden de kortste