dichter zonder stad

Het gras aan de overkant lonkt de verte roept met zoete stem dromen van morgen sluiten je ogen voor de schatten van vandaag Het leven bloeit in kleine dingen een glimlach, zonlicht, vriendschap, rust De jacht naar meer brengt zelden vrede de ziel wordt niet gevoed met lustWie te lang naar de horizon kijktwordt onvermijdelijk…

We bouwden samen aan een huis een liefdesnestje hoog en trots met torens die de hemel kusten en muren, onwrikbaar als rots De tijd sloop voort op zachte voeten Terwijl wij blind vertrouwden en in een afgetimmerd huis verder aan de toekomst bouwdenwoorden stapelden op, ongezegdin het fundament verschenen scheuren ‘s nachts lagen wij rug…

Een verzameling gemiste kansen als postzegels in een album geplakt Netjes gerangschikt op risicoloos met randen zonder scheurtjes Sommige fel, glanzend nog haast anderen vaag, verkleurd, vergeten Elke bladzij ruikt naar spijt en ingehouden scheten

ik doe mezelf geen valse beloftes een zonnige maartdag biedt geen troost er zit nog vorst in de grond en er ligt regen in het verschiet ik kus de lucht in de ochtendlippenbalsem smaakt naar liefdesverdriet.

De kassière staart door iedereen heen,scant op de automatische pilootDe lucht van regen hangt om de groentebiologisch is in de promotieik besta in vertwijfelingtussen cornflakes en existentiële crisiswat is de houdbaarheidsdatum van geluk?Deze week niet in de aanbieding

De trein vertrekt, een vage groet reclames flitsen langs de ruit mijn koffie trilt, nog net niet koud de stad vervaagt, ik kijk niet uit naar daar maar tel de tijd in tranenmijn horloge geeft alleen maar heimwee aan

Bier parelt op de rand van een glas, lome noten hangen in de lucht een toerist zucht en kijkt van plattegrond naar straatnaamborden maar de stad laat zich niet vangen in vierkante vakjes en rechte lijnengedwaald moet er worden

Mijn linker past niet bij mijn rechtersok nooit een paar dat klopt mijn moed is ook steevast een maat of wat te klein Ik loop altijd achter op de klok Daar zou een app voor moeten zijn

ze zeggen dat je hier nog woont soms meen ik je te zien in een voorbijganger lach bijna naar een schaduw in een stad vol van jouw afwezigheid

ijzer rinkelt met tegenzin zweet nog vers van gisteren ergens veegt iemand al fluorescerend licht snijdt door hoofdpijn heen moet nog beginnen schouders onder de bar buiten valt de stad in slaap