gedichten van alle dagen

Een duif zonder tenen strompelt voorbij pikt voorzichtig naar wat kruimels Het straatlicht maakt haar schaduw langer, ze is beslist niet…

De stem van de stad is overal op de markt, het station, een boze claxon langs de lijn bij de voetbal…

De man die niet verliezen kon, verloor maar de analyse waardoor wees niet op hem, maar met schel verheven stem, verweet…

We keken kinderen van Kinderdijk en dronken lauwe thee als moeder klaar met wassen was keek ze nog even mee

niets maakt me meewariger dan knikkerputjes in de winter volgeslibd van achteloze modderschoenen ligt een troebele sluier over de herinnering aan…

De herfst is in volle kracht aanwezig en bladeren dansen in de lucht hij moet hardop gesproken hebben want de woorden…

Tussen lange smalle schaduwen waar elke steen een echo draagt glipt een kille wind langs muren, een fluistering die naar verhalen…

regen trekt de aarde spiegelglad zelfs de pimpelmezen diep verscholen in de Taxus takken op zoek naar een herinnering aan zonneschijn…

De opdracht is het schrijven van een gedicht dat alles zegt, diepzinnig maar toch licht herkenbaar als het silhouet van Mickey…