Waarom kiezen voor een dichter van vlees en bloed?

In een wereld waar AI oprukt als een algoritmische tsunami, stel je misschien de vraag: waarom nog kiezen voor een dichter van vlees en bloed? Kan AI niet net zo goed woorden vlechten tot poëzie?

Nee.

AI kan imponeren met slimme zinnen, maar het mist letterlijk bezieling. Poëzie vraagt om hartslag, om bloed dat kookt of juist verstilt. Het vraagt om een dichter die voelt, leeft, struikelt, droomt, en zich soms hopeloos verloren voelt. Wat nooit heeft gehuild om een verloren liefde, wat nooit heeft getwijfeld aan zichzelf, wat nooit heeft verlangd tot het pijn deed kan onmogelijk dichten.

AI heeft geen kindertijd die ruikt naar gras en zomerregen, geen dromen die ‘s nachts tegen het plafond bonken, geen littekens die verhalen vertellen. Het kan rijmen en woorden aan elkaar rijgen, het kan ontroeren, het kan je zelfs laten glimlachen. Maar die emotie? Die is als nepvuurwerk: veel licht, weinig vonk.

De magie van poëzie zit in het onverwachte, het onbeheersbare. De intuïtie van een dichter is geen algoritme; het is een storm die onvoorspelbaar raast. Een AI reproduceert, imiteert, past zich aan. Maar creëren? Dat doet het niet. Het blijft een spiegelpaleis zonder reflectie, een echo zonder eigen stem: een lege vaas.

Dus waarom kiezen voor een dichter van vlees en bloed? Omdat menselijke poëzie leeft. Omdat het verrast, betovert en de chaos van het leven omzet in iets dat ons diep raakt.

Kies voor de ziel.

Kies voor een dichter zonder stad.